“Ik probeer een advocaat voor de natuur te zijn”

Erlan Sleur begon zijn carrière als natuurfotograaf, maar maakte de omslag naar fulltime milieuactivist. Hij heeft zijn woordje altijd klaar en strijdt voor het klimaat, ook al levert dat hem niet altijd vrienden op.

“Ik merk dat bepaalde mensen die een milieuorganisatie oprichten, niet oprecht bezig zijn om onafhankelijk voor de dieren te strijden. Ik ben wat dat betreft heel erg sterk met mijn uitlatingen en ik maak niet altijd vrienden, maar daarvoor ben ik er niet. Ik probeer een advocaat voor de natuur te zijn. Mijn vriendschappen ga ik niet beschermen, ten koste van de natuur.

Het is onze natuur, wij moeten die natuur beschermen en we moeten niet constant moeten wachten om de natuur te beschermen, want het blijft het belangrijkste wat we hebben. Ik probeer te lobbyen aan de ene kant, maar ik spui mijn gif ook op degenen die de natuur vernietigen. Ik praat niet alleen, maar ik laat ook zien. Ik heb misschien een voordeel dat ik fotograaf ben en ik overal waar ik kom, beeldmateriaal verzamel als bewijs. Ik heb twee maanden terug bijvoorbeeld infraroodbeelden gemaakt van stropers op het strand. Ik heb daar geen moeite mee. Ik stel de boeven bloot, die eieren van de legstranden mee roven."

Op onderstaande video zijn beelden te zien die Erlan twee maanden geleden heeft gemaakt. Op de video zie je verschillende stropers op het legstrand van de zeeschildpadden. Doordat het donker was, zie je niet veel van wat er daadwerkelijk gebeurt, maar op deze manier krijg je wel een impressie van Erlans werk.

https://video.wixstatic.com/video/fc401d_68df39fb1b864005b7bebaae240de4a2/360p/mp4/file.mp4

© Erlan Sleur / ProBios

"Ik strijd niet alleen tegen de natuur, maar ook tegen corruptie. De corruptie in ons land laat het namelijk zover komen dat onze natuur vernietigd wordt. Suriname heeft een hele lange geschiedenis, als het gaat om natuurbescherming en respect voor de natuur.

Veel mensen zijn zich wel bewust van de natuur, maar ze consumeren nog wel. We gebruiken dingen drie maanden en daarna wordt het weer weggegooid. Je ziet niet dat bewustwording wordt omgezet in betrokkenheid. Die betrokkenheid bij de burger is minimaal, want veel mensen gooien hun afval ergens neer. We weten wel dat het slecht is, maar we doen het alsnog. Ook omdat veel mensen hier moeten ploeteren om hun kinderen eten te geven en vele mensen hebben een dubbele baan. Je bent dan minder betrokken bij de natuur.

Mensen zeggen dat ze willen veranderen, maar op het moment dat ze het in hun portemonnee gaan voelen, dan zie je toch dat mensen gaan protesteren. Ik zie geen verbetering. Ik ben blij met corona, de problemen worden blootgelegd. Er is veel minder uitstoot. Men wil maar niet zuiniger met het milieu omgaan, omdat de belangen voor de economie belangrijker zijn. Wij moeten ons gaan afvragen, of we onze politici nog wel kunnen vertrouwen. Ze sluiten allemaal mooie verdragen tegen de broeikasuitstoot, maar uiteindelijk zie je alleen dat er dure conferenties worden gehouden. Mensen zetten hun handtekening onder een verdrag, met een camera op hun gericht. Uiteindelijk zie je dat er niks gebeurt. Ik ben veel in de media hier, om zo open en eerlijk mogelijk over dit soort problemen te praten. Ik kan mezelf niet op de borst slaan, totdat ik zeker weet dat onze natuur niet meer vernietigd wordt. Het gaat niet alleen om Suriname, het gaat om het hele Amazonegebied.”

© Erlan Sleur